Katarzyna Nosowska – profil biograficzny, wiek, wzrost, życiorys, żona i dzieci, relacje rodzinne, ciekawostki

Katarzyna Nosowska to jedna z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej muzyki rockowej. Urodzona 30 sierpnia 1971 roku w Szczecinie wokalistka, tekściarka, kompozytorka, pisarka i felietonistka przez ponad trzy dekady nieprzerwanie kształtuje oblicze rodzimej sceny muzycznej. Zdobyła rekordowe 34 Fryderyki i dwa Paszporty „Polityki”, stając się ikoną wielu pokoleń słuchaczy.

Dzieciństwo i młodość w Szczecinie

Katarzyna Nosowska przyszła na świat 30 sierpnia 1971 roku w Szczecinie jako jedynaczka. Wychowywała się na co dzień w bloku przy ulicy Miedzianej, a jej matka nosiła imię Krystyna. W szkole podstawowej uczyła się w jednej klasie z późniejszą aktorką Agatą Kuleszą.

Muzyczne zainteresowania Katarzyny rozwinęły się już w czasie szkolnym – śpiewała w Chórze Akademickim Politechniki Szczecińskiej. Ukończyła szczecińskie technikum odzieżowe, a po maturze podjęła próbę dostania się do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie – bezskutecznie.

Po nieudanych egzaminach pracowała jako sprzedawczyni w księgarni, sprzątaczka oraz przez prawie rok na poczcie, zajmując się wprowadzaniem danych. Pracę straciła, gdy w sierpniu 1992 roku pojechała bez urlopu na festiwal w Jarocinie – i właśnie to wydarzenie zmieniło jej życie na zawsze.

Pierwsze kroki na scenie

Muzyczna przygoda Nosowskiej zaczęła się w 1989 roku, gdy spontanicznie wyszła na scenę podczas koncertu zespołu Włochaty Odkurzacz w szczecińskim klubie Pinokio. Zaśpiewała dwie piosenki, co zapoczątkowało jej udział w kolejnych lokalnych projektach.

Wkrótce dołączyła do zespołu Szklane Pomarańcze jako druga wokalistka. Następnie działała z grupami takimi jak Kafel, Dum Dum, Alians, No Way Out i Vivid. W 1990 roku zaśpiewała gościnnie w chórkach na albumie Pidżamy Porno – w polskiej wersji „The Passenger” Iggy’ego Popa.

Właśnie w tamtym czasie poznała gitarzystę Piotra Banacha, który dwa lata później zaprosił ją do nowo tworzonego projektu. Choć przez chwilę ich relacja była napięta, to właśnie dzięki tej znajomości narodziła się jedna z najważniejszych kapel w historii polskiego rocka.

Narodziny Hey – triumf z Jarocina

Wiosną 1992 roku Piotr Banach zaproponował Katarzynie śpiewanie w nowym zespole – Hey. Skład uzupełnili: Marcin Macuk, Marcin Żabiełowicz i Robert Ligiewicz. Już 1 lipca 1992 roku Hey zagrał swój pierwszy koncert na Rock Festiwalu w Kielcach, zdobywając drugą nagrodę.

Dzięki wcześniejszej kasecie demo Hey trafił na festiwal w Jarocinie w sierpniu 1992 roku. Tam zdobył nagrodę dziennikarzy i zainteresowanie menedżerki Katarzyny Kanclerz, która rozpoczęła profesjonalną promocję grupy. W listopadzie 1992 roku zespół podpisał kontrakt z Izabelin Studio.

8 lutego 1993 roku ukazał się debiutancki album studyjny „Fire” – w trzy tygodnie sprzedało się 30 tysięcy egzemplarzy. Trzy single – „Moja i twoja nadzieja„, „Dreams” i „Teksański” – dotarły do 1. miejsca Listy Przebojów Programu Trzeciego. Płyta została certyfikowana poczwórną platyną.

Rekordowy album „Ho!” i błyskawiczna sława

Rok 1994 przyniósł Nosowskiej i Hey kolejny triumf. 22 kwietnia 1994 roku ukazał się drugi album studyjny „Ho!”, który w zaledwie 10 dni sprzedał się w 250 tysiącach egzemplarzy i zdobył certyfikat potrójnej platyny.

Trasa koncertowa objęła największe hale sportowo-widowiskowe i amfiteatry w Polsce. 9 października 1994 roku Hey zagrał spektakularny koncert w katowickim Spodku, przygotowany we współpracy z MTV Europe i RMF FM, który uwieczniono na albumie koncertowym „Live!”.

Na początku 1994 roku Katarzyna Nosowska zdobyła Paszport „Polityki” w kategorii estrada – jedną z najbardziej prestiżowych nagród w polskiej kulturze. Uznanie krytyków i fanów przyszło równocześnie, co rzadko zdarza się tak młodym artystom.

Solowy debiut – „puk.puk”

Mimo sukcesów z Hey, Nosowska już w połowie lat 90. poczuła potrzebę wyrażenia siebie poza zespołem. W 1996 roku nagrała muzykę do ścieżki dźwiękowej filmu „Gry uliczne” razem z Piotrem Banachem – współpraca zainspirowała ich do stworzenia całego albumu.

16 września 1996 roku ukazał się jej solowy debiut – album „puk.puk”, wydany nakładem Mercury Records. Muzyka inspirowana trip-hopem, drum and bassem i elektronicznymi brzmieniami brzmiała zupełnie inaczej niż rockowy Hey. Płyta sprzedała się w 50 tysiącach egzemplarzy i zdobyła złotą płytę.

Za album „puk.puk” Nosowska zdobyła podczas gali Fryderyki 1996 nagrody w kategoriach autor roku i album roku muzyka alternatywna. Udowodniła tym samym, że jest artystką daleko wykraczającą poza jeden gatunek i jeden projekt.

Lata 1997-2000 – nowe albumy i kolejne sukcesy

5 maja 1997 roku Hey wydał czwarty album „Karma”, certyfikowany złotą płytą. W tym samym roku Nosowska nagrała z Voo Voo nową wersję utworu „Nim stanie się tak, jak gdyby nigdy nic nie było”, który trafił na 3. miejsce Listy Przebojów Programu Trzeciego.

8 marca 1998 roku ukazał się jej drugi solowy album – „Milena” – z produkcją Andrzeja Smolika. Znalazł się na nim singiel „Zoil” z gościnnym udziałem Kazika Staszewskiego, który dotarł do 3. miejsca Listy Przebojów Programu Trzeciego. Utwór „Gdy rozum śpi” trafił na ścieżkę dźwiękową do filmu „Demony wojny według Goi” Władysława Pasikowskiego.

15 maja 2000 roku ukazał się trzeci solowy album „Sushi” – kolejna elektroniczna podróż produkowana przez Smolika. Na płycie znalazły się single „Keskese”, „Electrified” i „Tfu”. W tym samym roku Hey wydał piąty album „Hey” – ostatni nagrany z Piotrem Banachem, który opuścił zespół w lipcu 1999 roku.

Supergrupa Yugoton i nowi członkowie Hey

W 2001 roku Nosowska dołączyła do wyjątkowego projektu – supergrupy Yugoton, nagrywającej polskojęzyczne covery piosenek z krajów byłej Jugosławii. Album „Yugoton” wydany 5 marca 2001 roku zadebiutował na 1. miejscu OLiS i zdobył złotą płytę za sprzedaż 50 tysięcy egzemplarzy.

W składzie grupy znaleźli się m.in. Paweł Kukiz oraz muzycy z różnych środowisk polskiej sceny rockowej i alternatywnej. Singiel „Rzadko widuję cię z dziewczętami” w duecie z Kukizem trafił na 1. miejsce Listy Przebojów Programu Trzeciego.

Równolegle w Hey pojawił się nowy gitarzysta – Paweł Krawczyk, który zastąpił Piotra Banacha. 22 października 2001 roku ukazał się szósty album Hey „[sic!]” – pierwsza płyta nagrana w nowym składzie, inaugurująca kolejny rozdział w historii zespołu.

UniSexBlues – powrót po siedmiu latach

Po długiej przerwie solowej Nosowska powróciła z nowymi materiałami. 28 maja 2007 roku ukazał się jej czwarty solowy album „UniSexBlues” – produkowany przez Marcina Macuka przez siedem lat. Wydawnictwo przez dwa tygodnie zajmowało 1. miejsce listy OLiS i zdobyło złotą płytę.

Single „Era retuszera”, „Nerwy i wiktoriańscy lekarze” i „Karatetyka” dotarły do pierwszej dziesiątki Listy Przebojów Programu Trzeciego. Za „Erę retuszera” Nosowska zdobyła podczas gali Fryderyki 2008 nagrody za piosenkę roku i videoklip roku.

W 2008 roku łącznie odebrała aż pięć Fryderyków – za wokalistkę roku, autora roku, album roku muzyka alternatywna, piosenkę roku i videoklip roku. Był to jeden z najbardziej nagradzanych lat w jej karierze.

Hołd dla Osieckiej – album „Osiecka”

15 września 2008 roku Nosowska wystąpiła na festiwalu „Pamiętajmy o Osieckiej”, gdzie zaśpiewała własne interpretacje piosenek z tekstami Agnieszki Osieckiej. Materiał okazał się tak poruszający, że postanowiła nagrać go w studiu.

28 listopada 2008 roku ukazał się album „Osiecka” – jedno z najważniejszych wydawnictw w jej dyskografii. Płyta przez osiem tygodni zajmowała 1. miejsce listy OLiS, osiągając sprzedaż przekraczającą 60 tysięcy egzemplarzy i status podwójnej platyny.

Single „Kto tam u ciebie jest?”, „Kokaina” i „Uciekaj moje serce” rozchodziły się po wszystkich polskich rozgłośniach. Za album Nosowska zdobyła kolejne Fryderyki 2009 – za wokalistkę roku i album roku piosenka poetycka.

Hey – ostatnie albumy i zawieszenie działalności

Przez pierwszą dekadę XXI wieku Hey regularnie wydawał nowe albumy. „Echosystem” (2005) zdobył platynową płytę, album „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” (2009) dotarł do 1. miejsca OLiS i został certyfikowany podwójną platyną.

W 2012 roku Nosowska pełniła funkcję dyrektora artystycznego festiwalu Męskie Granie, a w 2013 roku powtórzyła tę rolę, tym razem wspólnie z O.S.T.R.-em. Albums Hey „Do rycerzy, do szlachty, do mieszczan” (2012) i „Błysk” (2016) zdobyły kolejne platynowe certyfikaty.

W czerwcu 2017 roku Nosowska głośno odmówiła udziału w Festiwalu w Opolu w proteście przeciwko cenzurowaniu imprezy przez Telewizję Polską. 12 października 2017 roku poinformowała, że Hey zawiesza działalność na czas nieokreślony. Ostatnie koncerty odbyły się w największych halach w Polsce podczas trasy „Fayrant Tour”.

Album „Basta” i platynowy sukces

12 października 2018 roku ukazał się siódmy solowy album Nosowskiej – „Basta” – produkowany przez Michała „Foxa” Króla. Płyta zadebiutowała na 1. miejscu OLiS i zdobyła platynową płytę za sprzedaż 30 tysięcy egzemplarzy.

Single „Ja pas!”, „Nagasaki” i „Brawa dla Państwa” regularnie gościły w polskim radiu. W ramach akcji #hot16challenge Nosowska nagrała specjalny materiał, utrzymując stały kontakt z fanami w trudnym dla świata roku 2020.

Album „Basta” przyniósł jej kolejny Fryderyk 2019 – za album roku alternatywa. Trasa „Na tłusto” objęła całą Polskę, potwierdzając, że artystka potrafi bez trudu wypełniać największe sale koncertowe.

„8”, felietony i działalność literacka

Równolegle z muzyką Nosowska rozwijała karierę pisarską i felietonistyczną. Pisała felietony dla miesięczników takich jak „Filipinka”, „Muza” i „Zwierciadło”, zbierając wierne grono czytelników.

W 2018 roku ukazał się jej debiutancki zbiór felietonów „A ja żem jej powiedziała…”, który zdobył Bestseller Empiku. Kolejne książki – „Powrót z Bambuko” (2020) i „Nie mylić z miłością” (2023) – również trafiły na listy bestsellerów, potwierdzając jej talent daleko poza muzyką.

Nosowska jest jedną z niewielu polskich artystek, które z równym sukcesem działają na kilku polach jednocześnie. Nagroda Paszport „Polityki” w honorowej kategorii kreatora kultury była potwierdzeniem jej wyjątkowego miejsca w polskiej kulturze.

Powrót Hey, „Degrengolada” i duet z Błażejem Królem

19 maja 2023 roku ukazał się ósmy solowy album Nosowskiej – „Degrengolada” – ponownie z produkcją Michała „Foxa” Króla. Single „Larum”, „Majak” z Natalią Szroeder, „Przytomna” i „Runo” potwierdziły jej niezachwiany artystyczny kurs.

Latem 2023 roku na festiwalu Męskie Granie Nosowska zagrała specjalne koncerty w duecie z Błażejem Królem. Współpraca przyniosła tak dobre efekty, że zdecydowali się nagrać wspólny album. 20 września 2024 roku ukazał się „Kasia i Błażej” – certyfikowany złotą płytą, z singlami „Można”, „Wanna”, „Błyszcz” i „Dom”.

14 i 15 października 2023 roku Hey zagrał dwa wielkie koncerty w katowickim Spodku z okazji 30-lecia działalności – wielkie muzyczne wydarzenie, na które czekali fani z całej Polski. W 2025 roku zespół wznowił aktywność, wydając singiel „Bezruch” i grając pięć koncertów w ramach cyklu Letnie Brzmienia.

Nagrody i osiągnięcia – rekordowa liczba Fryderyków

Katarzyna Nosowska jest jedną z najczęściej nagradzanych artystek w historii polskiej muzyki. Jej łączna liczba 34 Fryderyków stanowi rekord. W tymże dorobku znalazły się m.in. trzy nagrody za wokalistkę roku i aż siedem za autora roku.

Poza Fryderykami może pochwalić się m.in.:

• Dwa Paszporty „Polityki” – w tym jeden w honorowej kategorii kreatora kultury
• Złoty Krzyż Zasługi (2013)
• Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2025)
• Mateusz w kategorii muzyka rozrywkowa
• Fenomen „Przekroju”
• Trzy Nagrody Aktorskie na Festiwalu Yach Film
• Trzy Bestsellery Empiku za sprzedaż książek
• 10 albumów na 1. miejscu OLiS – solowych i z Hey

W 2010 roku miesięcznik „Machina” nazwał ją najlepszą polską wokalistką.

Życie prywatne

Katarzyna Nosowska przez lata skrywała życie osobiste przed mediami. W przeszłości była związana m.in. z Andrzejem Kraińskim – liderem Kobranocki, a także zaręczona z aktorem Redbadem Klynstrą. Jej syn Mikołaj jest owocem związku z Adamem Krajewskim.

W 2018 roku, po 17 latach wspólnego życia, Nosowska wyszła za mąż za Pawła Krawczyka – gitarzystę zespołu Hey i współtwórcę wielu jej muzycznych projektów. Para tworzy zgrany tandem zarówno prywatnie, jak i zawodowo.

Nosowska jest honorową Ambasadorką Szczecina – miasta, w którym się wychowała i które na zawsze pozostanie częścią jej tożsamości. Aktywnie działa w mediach społecznościowych pod nickiem @nosowska.official, obserwowanym przez ponad 500 tysięcy fanów na Instagramie.

FAQ

Ile ma lat Katarzyna Nosowska?

Katarzyna Nosowska urodziła się 30 sierpnia 1971 roku w Szczecinie, co oznacza, że ma 54 lata. Artystka jest aktywna muzycznie i artystycznie do dziś.

Ile Fryderyków zdobyła Katarzyna Nosowska?

Nosowska zdobyła łącznie 34 Fryderyki – co stanowi rekord w historii polskiej fonografii. Nagrody dotyczyły m.in. kategorii wokalistka roku, autor roku i album roku.

Dlaczego Hey zawiesił działalność?

W październiku 2017 roku Katarzyna Nosowska z własnej inicjatywy ogłosiła zawieszenie działalności Hey na czas nieokreślony. Nie oznaczało to rozwiązania zespołu – Hey wrócił na scenę w 2021 roku i nadal gra koncerty.

Jaką książkę napisała Katarzyna Nosowska?

Nosowska wydała trzy zbiory felietonów: „A ja żem jej powiedziała…” (2018), „Powrót z Bambuko” (2020) i „Nie mylić z miłością” (2023). Wszystkie trzy trafiły na listy bestsellerów i zdobyły nagrody Empiku.

Za kogo wyszła za mąż Katarzyna Nosowska?

W 2018 roku wyszła za mąż za Pawła Krawczyka – gitarzystę zespołu Hey, z którym była związana przez 17 lat przed ślubem.

Jakie są największe przeboje Katarzyny Nosowskiej?

Do najważniejszych hitów należą: „Moja i twoja nadzieja”, „Teksański”, „Zazdrość”, „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć…”, „Era retuszera”, „Ja pas!”, „Nagasaki” oraz „Można” z albumu Kasia i Błażej.

Czy Katarzyna Nosowska ma dzieci?

Tak – Nosowska ma syna Mikołaja, który jest owocem jej wcześniejszego związku z Adamem Krajewskim.