Bohol i Panglao

Po spędzeniu na Palawan dwóch tygodni ruszyliśmy dalej. Lokalnymi tanimi liniami Cebu Pacific polecieliśmy do Cebu, skąd chcieliśmy złapać prom na wyspę Bohol. Wylądowaliśmy w Cebu 10 minut wcześniej niż przewidywał to rozkład i od razu ruszyliśmy taksówką do portu. Nie obyło się bez ostrej kłótni z kierowcą. Zanim wsiedliśmy zapytaliśmy czy pojedzie z licznikiem (zazwyczaj kierowcy wolą go nie włączać). Kierowca powiedział, że ok, więc zapakowaliśmy plecaki do bagażnika. Gdy tylko ruszyliśmy z miejsca kierowca powiedział, że licznik włączy, ale i tak minimalna stawka bez względu na to jak daleko jedziemy to 300 pesos. No i zaczęła się awantura – że nie ma szans, że czemu wcześniej nie powiedział, że zapłacimy tylko tyle ile wskaże licznik, że próbuje nas oszukać, bo nie jesteśmy stąd. A kierowca w kółko swoje, że 300 minimum Więc my na to, że ma się zatrzymać, a my sobie inną taryfę znajdziemy. Po kilku minutach przepychanek słownych w końcu stanęło na naszym. Po dotarciu do portu licznik wskazywał 130 pesos… Była godzina 13.50. Liczyliśmy się z tym, że na prom trzeba będzie czekać kilka godzin. A tu pani w kasie nam mówi, że jest prom, który odpływa o 13.50. W 30 sekund mieliśmy bilet, a minutę później nadany był nasz bagaż, a my byliśmy na pokładzie. Tak więc ułożyło się super :) Największe miasto na Bohol – Tagbilaran – przywitało nas deszczem. Szybko złapaliśmy tricykl i ruszyliśmy na sąsiednią wyspę – Panglao, którą od brzegów Bohol oddziela dosłownie 50 metrów. Postanowiliśmy się ulokować przy plaży Alona, no i okazało się, że jak praktycznie wszędzie dotąd na Filipinach, znalezienie wolnego pokoju nie jest łatwe. Wszędzie, gdzie ceny były na naszą kieszeń było pełno, a jak był wolny pokój to z łóżkiem na jedną osobę. Więc trzeba było wziąć pokój trochę droższy niż zwykle, no ale nie było wyjścia.

Następnego dnia rano niebo było nadal zaszyte chmurami, ale przynajmniej nie padało. Wypożyczyliśmy więc sobie motor, żeby pojechać do oddalonych o jakieś 40km słynnych Czekoladowych Wzgórz. To miejsce to niezwykle ciekawe zjawisko. Otóż na obszarze 50 km2 stoi 1268 górek w kształcie idealnych stożków, z których każdy mierzy od 40 do 120 metrów wysokości. No więc wsiedliśmy na motor i dosłownie w tym samym momencie kiedy Przemek odpalił zaczął padać deszcz. Deszcz był dosyć drobny więc włożyliśmy kurtki przeciwdeszczowe i w drogę. Niestety drobny deszcz szybko zmienił się w deszcz intensywny. Padać przestało po około 20km. Zrobiliśmy sobie więc przerwę na oglądanie starego hiszpańskiego kościoła w jednym z miasteczek na trasie. Kościół piękny, ale wyglądał jakby nie widział remontu od czasu, kiedy go zbudowano, czyli od XVIII wieku. Przy kościele bawiła się akurat grupa dzieciaków, która gdy tylko nas zobaczyła zaczęła pozować do zdjęć, a potem przez 5 minut łaziła za nami w kółko powtarzając „Give me money, give me money”. I to wszystko z uśmiechem na twarzy. Coś mi się wydaje, że maluchy (większość wyglądała na 3-4 lata) nie miała pojęcia co mówi, a po prostu powtarzała co nauczyła je mama na wypadek spotkania białasów. Potem jeszcze zapozowała nam cała grupa dziewczynek, które akurat miały przerwę między lekcjami. One o pieniądze nie prosiły :)

Spanish Church, Bohol Kids, Bohol
Kids, Bohol
Wsiedliśmy na motorek i ruszyliśmy dalej. Przed nami było jakieś 20km. Zanim przejechaliśmy kilkaset metrów z nieba zaczęły lecieć strugi deszczu, a z każdym kilometrem było coraz gorzej. Kurtki przeciwdeszczowe straciły swoje właściwości jakieś 10km przez Czekoladowymi Wzgórzami. Byliśmy przemoczeni prawie do suchej nitki. A gdy tylko dotarliśmy na miejsce jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki deszcz się skończył. Czekoladowe Wzgórza były przykryte nisko wiszącymi chmurami i całość wyglądała mniej więcej tak: Chocolate Hills, Bohol

Droga powrotna była już na szczęście sucha, a ciepły wiatr trochę nas przesuszył. Mieliśmy jeszcze jakieś 3 godziny zanim miało zrobić się ciemno, więc wymyśliliśmy, że pojedziemy jeszcze w jedno miejsce – sanktuarium tarsierów, małych stowrzenek w wielkimi oczami, które mieszkają na drzewach, jedzą owady, ważą raptem 130g, a głowę potrafią przekręcić o 180 stopni. Przestudiowaliśmy mapę i znaleźliśmy skrót. Boczna droga była nieco węższa niż ta główna, ale nadal zupełnie w porządku. Przynajmniej przez pewien czas. Na 11km przed sanktuarium nagle skończyła się betonowa nawierzchnia, a zaczęło błoto. Postanowiliśmy spróbować swoich sił na tej drodze. Pamiętajcie, że przez poprzednie 3-4 godziny i całą poprzednią noc padał intensywny deszcz, więc zanim przejechaliśmy kilometr byliśmy do kolan pokryci błotem, o motorze nie wspominając. Próbowaliśmy dowiedzieć się o mijanych ludzi za ile zaczyna się znów twarda nawierzchnia, ale pech chciał, że akurat tam nikt nie mówił po angielsku. Więc trzeba było zawrócić :( Następnego dnia obudziliśmy się jakby w innym miejscu – błękitne niebo, słońce i upał jak nigdy. Więc znów wypożyczyliśmy motocykl. Szybko okazało się, że dwie pary pośladków na jednym motorze przez dwa dni z rzędu to średni pomysł. „Siedzenia” strasznie nas bolały strasznie, ale trzymaliśmy się dzielnie. Celem tego dnia było sanktuarium tarsierów, do którego dzień wcześniej nie udało nam się dotrzeć. Wcześniej jednak zabraliśmy się za objazd wysepki Panglao. Ruszyliśmy przed siebie nie bardzo wiedząc gdzie jedziemy, no i w pewnym momencie skończyła się droga, a zaczęła ścieżka, która z każdym metrem robiła się coraz węższa i obrośnięta krzakami, ale jechaliśmy dalej. I w końcu dotarliśmy w plaży. Niezwykle niebieska woda, biały piasek, i poza nami i trzema rybakami zero ludzi. Raj. Prawie. Nie wiedzieć czemu lokalesi traktują wybrzeże jak wysypisko śmieci. Szkoda. Panglao Island Panglao Island Panglao Island A tarsiery udało nam się zobaczyć trzy. Wyglądają tak: Tarsier, Bohol

Nurkowanie na Balicasang
Podziemna rzeka i Honda Bay

5 komentarzy

  1. Czytam Waszego bloga codziennie zaraz po przyjsciu do pracy, jakiez jest moje rozczarowanie jesli nie ma nowego wpisu!!! Fantastyczne zdjecia i w ogole fantastyczna podroz ktora bede sledzic. Pozdrawiam z zalanego deszczem Londynu.

    Post a Reply
  2. Tarsier podobno zawsze spi z jednym otwartym okiem:)

    Post a Reply
  3. Madzia!
    trzymam za Was kciuki :) Jestem pod wielkim wrazeniem tego co robicie i czekam na kolejne posty.
    pozdrowienia z Bielska

    Post a Reply
  4. wasza wycieczka jest niesamowita, zazdroszcze Wam niesamowitej decyzji, jestescie swietni na serio. Wasza strona i Wasz wyjazd popycha do działania, ja jestem osoba spataniczna i ciekawa swiata, tez chce wyjechac w taka podroz. Dzis po przeczytaniu waszego blogu zamierzam porozmawiac z chłopakiem i zastanowic sie nad takim wyjazdem, tylko tez musimy zebrac pieniadze itd. Jak narazie jest to moje skryte marzenie co bedzie dalej okaze sie. Marze o tym aby moj plan, tzn moje marzenie sie spełniło. Tylko ile kasy na to trzeba?????

    Post a Reply
  5. Tarsiery są słodkie! Zazdroszczę podróży! Filipiny to moje marzenie!

    Post a Reply

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Poinformuj mnie o nowych komentarzach na e-mail. Możesz także SUBSKRYBOWAĆ ten wpis bez komentowania.